De climax: Tourmalet in de mist

Dé Tour-ma-let! De tourmalet. Een berg die we niet snel zullen vergeten. De dag begon vroeger dan alle andere dagen. Met onze slapende koppies zaten we nietsvermoedend aan het ontbijt. Hoewel het door de vroegte kwam en niet de zenuwen, kreeg niemand een hap door zijn keel. In de ochtendschemering stonden we vol goede moed bij de start. De eerste druppels kwamen al naar beneden. Toen begon de rit echt en al snel werd duidelijk dat we die slaap van ons af moesten schudden. Het begon al gauw harder te regenen en de regenjasjes werden tevoorschijn getoverd. Met het zweet in onze jasjes kwamen we na 20 vermoeiende kilometers aan bij de voet van de berg. Terwijl we op adem kwamen, probeerden we door de mist naar het topje van de berg te kijken.

We hadden nog een lange route te gaan. In groepjes werd er gezweet, gehuild, getrapt en geploeterd. We beklommen de Tourmalet als beesten. Uitkijkend naar ieder kilometerbordje leek de top steeds dichterbij te komen. Dit was echter een gok, want de mist was zo dicht dat we niet veel verder dan een paar meter  voor ons uit konden kijken. Vanaf ongeveer twee kilometers hoorde we het al. De toeters, het klappen, het schreeuwen. Hoewel we het konden horen, was het nog zo ver weg. We hadden nog een intense klim te gaan. De laatste twee kilometers waren toch wel het zwaarst voor de meeste fietsers. Het was namelijk een stijgingspercentage van maar liefst 12%, en met 4 fietsdagen in de benen, weegt dat zwaar. Toch heeft team Da Vinci nog wel een stempeltje gedrukt op de laatste kilometers want veel jongens stonden in de top 10 van strava voor de laatste klim.

Bij de finish stond de organisatie klaar met medailles die we na een dikke knuffel omgehangen kregen. Veel van de leden van ons team konden het niet droog houden. De combinatie van vermoeidheid en de emotionele beladenheid van het evenement zorgde voor heel veel tranen. Om letterlijk ons steentje bij te dragen hebben wij allemaal een steen (sommige een steentje andere een halve baksteen) mee om hoog gesleurd die we vervolgens boven op het  Ride4Kids monument neer hebben gelegd.

Na een verwarmend soepje trok de mist gelukkig een beetje weg en waren we klaar voor de afdaling. Sommige jongens konden er geen genoeg van krijgen en hebben onder leiding van meneer van Diepen nog wat extra hoogtemeters mee gepakt! Terug op de camping werden we met nogmaals een warm applaus ontvangen. Toen was het nog een kwestie van uitklokken en dan hoefden we de fietsen nooit meer aan te raken, dachten we. Al snel vertelde de leiding dat we de fietsen tot onze grote teleurstelling nog schoon moesten maken. Dat blijft een pokke werkje. Gelukkig hoefde er vandaag niet gekookt te worden want we zouden net zo als vele fietsers met het buffet van de camping mee eten. Voor het eten hadden sommige aangevraagd of wij als team nog even een bedankje mochten doen. Met Julia als woordvoerster werd menig mens geraakt door toch wel de baby’s van de groep. Vooral meneer van Diepen die wij stiekem een traantje zagen weg pinken. Na het eten werd er nog even een korte briefing gehouden, met als slot het eind bedrag: 234.440,30 euro!!! Dit vroeg om een feestje. Team Da Vinci was natuurlijk als eerste op de dansvloer te vinden. Dit ging door tot in de late uurtjes. We dansten totdat alle fiets beentjes helemaal kapot waren.

Een gedachte over “De climax: Tourmalet in de mist

  1. Ik heb de dappere mensen van Da Vinci drie dagen zien boven komen, met de tanden op het vlees, uitgeput en toch de duim omhoog. Meteen al de eerste dag, bij de Troumouse, maar vooral op die moeilijke Tourmalet, waar ze één voor één uit de mist kwamen opduiken, en de top tot op het laatst niet konden zien. Ik heb grote bewondering voor jullie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *