Nieuwe kleding

Na al maanden hard trainen in gesponsorde shirtjes krijgen we nou eindelijk de mooie nieuwe shirtjes met de ”vrienden van BSM” erop. Wij hadden de mogelijkheid deze op te halen op 20 mei, natuurlijk onder de corona voorwaarden. Met z’n allen 1 uur verzamelen op school, natuurlijk iedereen op de fiets om gelijk een training mee te pakken, de mooie pakkies passen en een prachtige groepsfoto maken om te pronken met onze nieuwe accessoires.

Nu we al een paar maandjes in de, door Rabobank en de Hypotheekshop gesponsorde, shirtjes rijden, hebben deze shirtjes al veel meegemaakt tijdens de kilometers die er gereden zijn. Zoals het snelle rondje van Tom van gemiddeld 32,4 km/h, het lange ritje van Thom naar Rotterdam en weer terug van 176 km, het ongelofelijke lange ritje van meneer Van Diepen van 300 km en het ijsje van Beau en Teuntje in Edam.

Als doel hadden wij 21.000 km vastgesteld om minstens als groep te rijden, we zitten nu al op de 11.022 km. We zitten nu al over de helft maar we hebben nog veel kilometers te maken om voorbereid straks die bergen op te gaan!

Bij deze ook nog niet te vergeten, STEUN ONS, als jullie dat nog niet gedaan hebben. Dit stellen wij natuurlijk erg op prijs en de kinderen met deze ziekte hebben jullie hard nodig!
https://www.ride4kids.nl/category/team-davincicollege/

Melissa heeft een donatiebox bij de Jumbo supermarkt mogen plaatsen. Via Facebook deelt ze haar bericht.

Bij de Jumbo op het Gildeplein kan je je lege flessen bon doneren aan Ride4Kids. Hierdoor steun je mij en het geld gaat naar het goede doel. Het geld gaat naar onderzoek voor de energiestofwisselingsziekte waar nog geen medicijn voor is.

Als je geen boodschappen doet bij de Jumbo maar wil je toch geld doneren en mij steunen kan je doneren via de link https://www.ride4kids.nl/deelnemer/melissa-de-ruijter/

Kim en Noa zijn ook een kaartenactie begonnen.

Hoi, wij zijn Kim en Noa
Wij doen BSM en zetten ons dit schooljaar in voor Ride4kids. Nu kunnen wij helaas geen grote evenementen organiseren om geld op te halen voor dit goede doel maar wij blijven niet stilzitten en hebben toch iets bedacht. In samenhang met Corona hebben wij het volgende bedacht. U kunt bij ons een (zelfgemaakte) kaart versturen om elkaar een hart onder de riem te steken. Voor maar €2,50 (of 2 voor €4,00) koopt u een kaartje en zorgen wij ervoor dat ze op het juiste adres terecht komen. Hieronder vindt u de kaartjes waaruit u kunt kiezen. Wilt u ook een kaartje sturen? Stuur ons dan een berichtje via facebook, Instagram (@kimmsalabim of @noaa_vg) of stuur een mailtje naar kaart4kids@gmail.com. Zet hierin wat er in het kaartje moet komen te staan en het bezorgadres en dan regelen wij de rest! Voor eventuele vragen kunt u ons ook een berichtje sturen.
De opbrengsten van de kaartjes gaan natuurlijk naar Ride4kids.

Alvast bedankt!
Groetjes Kim en Noa

Delen mag natuurlijk altijd!!

Eerste trainingen zijn begonnen!

Gelukkig hebben we onze fietsen eerder kunnen ophalen dan gepland en zijn wel allemaal begonnen met trainen. De sluiting van de school door de corona-crisis gooide een beetje roet in het eten. De trainingen moeten allemaal worden opgenomen en bijgehouden via Strava. Want als het niet op Strava staat is het niet gebeurd😜. Iedereen kan zo zien waar en wanneer je traint en je kan mensen toevoegen. Heel handig en heel belangrijk om je eigen trainingen bij te houden.

De eerste rit hebben we in kleine groepen gedaan. Dus gingen wij er lekker op uit, maar dat ging niet bij iedereen zo goed. Zo was de band van Thom al na 5 minuten fietsen lek. Tibbe sprak van te voren af om met Thom naar het verzamelpunt te fietsen waar we met iedereen hadden afgesproken om onze eerste rit te rijden. Op hun weg daarnaar toe zei Thom al meerdere keren dat z’n achterband erg zacht was en het redelijk zwaar fietsten was. Toen Tibbe achter hem reed keek hij even en inderdaad, z’n achterband zag er heel zacht uit. Eenmaal bij het verzamelpunt aangekomen hadden we z’n achterband opgepompt en we waren ready to go. Toen, na de eerste paar kilometers werd het weer zwaar fietsen voor Thom en wat bleek, lekke band. Na een goeie 20 minuten gestoeid te hebben met z’n band was hij geplakt en opgepompt en konden we ons eerste rit echt beginnen.

Het kan niet altijd goed gaan natuurlijk, maar daar leer je van. Het weerhoudt ons er in ieder geval niet van om verder te trainen.

Lessen on line, the side-effects

Het plein van de wees-fietsen
Elke ochtend zie je ze al staan: de eenzame fiets. Van wie die is? Geen idee. Vanaf 16 maart, sinds de sluiting, staan ze werkeloos in het rek bij school. Iedereen vergeet wel eens spullen op school, zeker bij gym kunnen we kasten met gevonden voorwerpen vullen. Maar een fiets?
Kunt u de gesprekken thuis voorstellen? “Zeg jongen doe even een paar boodschappen en pak je fiets, heb je ook nog wat beweging in dit coronatijdperk” Antwoord de leerling: “Eeehhhh fiets? Die ben ik verloren!”😄
Of zouden dit dan de fietsen zijn van leerlingen die elke dag met de bus kwamen of gebracht werden door ouders? Want een fiets hadden ze nodig om voor gym naar het veld of de Beuk te fietsen🤷‍♀️

Ukelele
Voor een praktijkvak als muziek heeft onderwijs online zo zijn beperkingen. Maar niet getreurd, wij hebben een creatieve juf op school en die schakelde de sectie LO als een soort DHL pakketservice in. Voor klas 3 werden de ukeleles thuis bezorgd zodat de leerlingen toch aan hun instrumentele vaardigheden kunnen werken. Al lang blij dat ze bij muziek geen piano’s voor alle leerlingen gebruiken. Die zijn een stuk lastiger te vervoeren in onze autootjes.
Volgende week heeft de beeldende kunst sectie gevraagd om wat klei bij de leerlingen langs te brengen 😉

Geen musical dit jaar

Zoals wellicht de meeste mensen weten werd er sinds december aan de slotmusical gewerkt. Elke donderdag en vrijdag vanaf 16 uur waren de leerlingen bezig met repeteren voor Mama Mia. Er werden zelfs repetities op zondag gedaan, alles om er voor te zorgen dat er in juli een spetterende uitvoering van deze musical op de planken zou komen. De kostuumgroep was ook al druk bezig en de decorgroep was net begonnen met het bouwen van de eerste decordelen. Daar is nu een abrupt einde aan gekomen door de huidige Coronacrisis met als gevolg de sluiting van de school. De crew heeft in overleg met de schoolleiding besloten om de musical voor dit jaar geen doorgang te laten vinden, het is onmogelijk om nu te repeteren en als straks de school misschien open gaat is de tijd te kort om nog een kwalitatief goede musical neer te zetten. Dit nog los van het feit hoe een en ander te organiseren in het theater met alles eisen van het RIVM voor groepsbijeenkomsten.
Maar niet getreurd, Mama Mia gaat er uiteindelijk komen! Niet dit huidige schooljaar maar wel het volgende schooljaar. Hebben we genoeg tijd om ons goed voor te bereiden en een nog beter product op de planken te zetten dan dan afgelopen jaren.

Daar zit je dan, geen cast want de school zit op slot.

Fietsen opgehaald

Dinsdag 17 maart 2020, het was een rare dag voor iedereen. We konden natuurlijk niet meer naar school maar kregen gelukkig de mogelijkheid om ons kluisje nog te legen. Wij als BSM leerlingen hadden een iets groter kluisje met iets meer inhoud. Wij kregen namelijk de mogelijkheid om onze fietsen op te halen zodat we wel (met gepaste afstand natuurlijk en in kleine groepjes) konden trainen. We kregen allemaal onze fietsen toegewezen en werd helemaal naar ons afgesteld. Ook kregen we onze eerste kledingset zodat we wel in stijl over de fietspaden kunnen racen.

We gingen ook even een stukje proefrijden tot grote hilariteit van de gevorderden onder ons. Ook hadden we de mogelijkheid om met klikpendalen te oefenen. Ook kregen we een helm want #safetyfirst. Dit ging gelukkig allemaal goed en had niemand een ritje ziekenhuis nodig. Ook kregen we nog wat praktische tips zoals hoe je een ketting schoon moet maken en smeren, leerde we schakelen en weten we hoe we een band moeten plakken als die lek is.

Wij begrijpen natuurlijk dat dit nu niet het belangrijkste is, maar we hopen dat iedereen gezond blijft zodat we hopelijk in september ons kunnen focussen op de kindjes met een stofwisselingsziekte vanuit de Pyreneeën.

Al die stemmetjes……..

Mijmeringen van een docent die zijn werkwijze in een weekend drastisch moet wijzigen.

We zijn nu ruim een week bezig met onderwijs op afstand. Binnen twee dagen waren alle docenten min of meer zo ver om met het programma Teams online les te geven. In woord en daad schoten mijn sectiegenoten mij in de voorbereiding digitaal voorbij. De sectie LO fungeerde als vraagbaak en zette filmpjes online om het één en ander te verduidelijken. Ik zag er best wel tegenop. Tot nu toe heb ik mijn digibeet-zijn best wel kunnen verbloemen, maar nu moest ik er toch aan geloven. Ik ben de man van het krijtje, nou vooruit…. de stift. Nadat ik alles had geïnstalleerd thuis en het laatste kleuter whiteboard in de nabije omgeving had gescoord, naast closetpapier was hier blijkbaar ook een run op door de thuisnijverheid, kon ik aan de slag.

Na twee dagen begon echter al de digitale ratrace. Collega’s kwamen met allerlei goedbedoelde apps, digitale tekenborden, alle mogelijkheden van Teams op de proppen. Heb je dit al gezien? Je kan ook vergadering “plannen” online, dan moet je dat wel even kopiëren in Google of Chrome, dan kunnen de leerlingen elkaar en jou niet meer dempen. Nou vooruit, dat leek mij wel zinvol, zeker bij klas 2C. Met hulp van Donny, mijn held van afgelopen week, lukte het mij. Natuurlijk de opstart is voltooid, nu gaan we finetunen. Hoe kunnen we toetsen? Hoe kunnen we fraude met absentie minimaliseren? Ik kan het net allemaal nog bijbenen…

En dan de lessen. Toch bijzonder dat ze alle 27 weer zijn ingelogd. Of zijn ze ingelogd en duiken ze hun bed weer in? Nee, dat wil ik niet denken. Hallo allemaal… dag meneer… hoe is met u… hebben jullie al vierkante ogen, hadden jullie natuurlijk al… willen jullie de microfoon even uit doen…jullie hebben niet allemaal de foto-opdracht ingeleverd bij het mapje “opdrachten” … kom ‘m niet uploaden meneer… u valt weg af en toe … deed mij denken aan de reclame, ik rij nu een tunnel, kan je niet meer horen… kunt u t nog een keer uitleggen … ik pak even mijn kleuterbordje erbij …. dank u wel meneer… bedankt, ik snap ‘t …fijne dag nog meneer…. Is uw dochter al terug uit Japan…

De gesprekken zouden op school niet anders zijn, maar dan valt t niet zo op, nu zijn we gefocust op ‘t geluid. De computer is ons enige medium om in contact te blijven met de leerlingen. Of… ik hoor ze nu! Als slechthorende docent gaat er een wereld voor mij open. Terwijl ik in fysiek contact nu anderhalve meter afstand moet nemen en vanaf die plek mijn oren moet spitsen, hoor ik mijn leerlingen nu bijna ademen. En het is aandoenlijk om al die stemmetjes mijn huiskamer binnen te horen komen. Ook mijn vrouw was er door geroerd, wat een lieve kinderen allemaal. Zeker, maar de boefjes hoor je nu niet.

Fijn weekend meneer… ja jullie ook…. maak er wat van!

Voor lucas

Wij weten allang dat we in september gaan fietsen voor Ride4Kids, voor kinderen met een stofwisselingsziekte. Nou was die term nog best vaag en we hadden wel al het idee dat zo’n ziekte erg is maar wat het precies inhoudt wisten we nog niet echt. Daarom hadden we Linda Olman uitgenodigd die een kind met een stofwisselingsziekte heeft. Ze kwam vertellen over wat een stofwisselingsziekte precies inhoudt en hoe het is om te leven met iemand die een stofwisselingsziekte heeft.

Lucas, haar zoon met stofwisselingsziekte, is nu 18 jaar oud. Hij heeft een oudere broer, een oudere zus en een jonger zusje. Lucas woont nu in een verzorgingstehuis, maar dit is niet altijd zo geweest. Linda begon bij het begin, over dat Lucas als baby vaak huilde en geen slaap kreeg. Ook toen hij opgroeide was hij heel onrustig en vooral heel druk. Naar verjaardagen gaan zat er bijvoorbeeld niet in. Linda liet toen een filmpje zien van Lucas die niet stil kon zitten en die niet luisterde naar wat hem gezegd werd. In het filmpje zag je heel erg duidelijk een heel druk kind, maar de ontwikkeling liep nog goed. Hij begon met praten, hij liep en hoorde wel gewoon alles wat hem gezegd werd. Ze liepen al vanaf het begin in het ziekenhuis door het gedrag van Lucas, ze konden alleen niks vinden. Linda heeft de dokters altijd al gevraagd voor dat speciale onderzoek, maar de dokters zeiden altijd dat het gewoon een druk kind was en Linda werd gewoon niet serieus genomen. Ze hebben zelfs allerlei alternatieve therapieën geprobeerd maar niks hielp. Na 5 jaar konden ze eindelijk het speciale onderzoek bij hem doen waaruit bleek dat hij een stofwisselingsziekte heeft. Linda vertelde dat dit een opluchting was, ondanks dat ze wisten dat er geen medicijn voor is. Ze hadden nu duidelijkheid. Voor de zussen en broer van Lucas was het leven niet altijd even makkelijk. Alle aandacht ging naar Lucas.

Nadat Lucas werd gediagnosticeerd ging hij mentaal en fysiek achteruit. De woordjes die hij kende, de liedjes die hij zong en het rennen wat hij normaal gesproken deed kon hij op een gegeven moment gewoon niet meer. Inmiddels heeft hij het denkvermogen van een baby van 2 maanden. Linda en haar man probeerden hem nog thuis te houden, maar het werd onmogelijk. Daarom zit hij nu in een verzorgingstehuis. Om dit zo te horen is heel heftig en wij hadden niet verwacht dat het zo erg zou zijn. En als iemand als Linda erover komt vertellen komt het opeens wel heel dichtbij. Het is natuurlijk altijd goed om iets te doen voor het goede doel, maar dit goede doel is nou eenmaal anders. Het is zo onbekend dat zelfs wij, voordat we het goede doel hadden gekozen, niet inzagen hoe erg de gevolgen waren van deze erge ziekte. Lucas is nu 18, en er is bekend dat mensen met zo een type stofwisselingsziekte niet heel veel ouder worden. Daarom zei Linda ook dat ze langzaam afscheid aan het nemen zijn, wat echt hartverscheurend is om te horen.

Wij willen Linda bedanken voor haar verhaal en wij gaan zeker ons best doen om in deze tijd zo veel mogelijk geld op te halen!

Doneren kan via: https://www.ride4kids.nl/category/team-davincicollege/

Een gek idee?

Leerlingen verbazen je elke dag weer. Komend jaar voor de 10e keer het fietsproject voor het goede doel. Elk jaar een uitdaging om de leerlingen goed voorbereid aan het fietsevenement te laten deelnemen. Hadden we vorig jaar Mike die een recordaantal van 2500 km trainde, dit jaar hebben iets anders bijzonders. Thom wilde wel een vriend bezoeken en deed dat op de racefiets, zou het gelijk een goede training zijn dacht hij. Die vriend woonde in Rotterdam, ritje van 90 km. Terug met de trein was het plan, maar ja in de spits mag er geen fiets mee🙈. Dus stapte hij weer op en reed terug naar Amsterdam. Ruim 170 km legde hij die dag af. Veruit de langste etappe die een leerling in die 10 jaar heeft gereden. Op de foto de Strava gegevens, want als het niet op Strava staat dan is het niet gebeurd.
Steun Thom met zijn actie voor #Ride4kids :https://www.ride4kids.nl/deelnemer/thom-servaas/